De pen van Peter Slits.

Nou, die Rajender is er echt voor gaan zitten zeg. Complimenten vanuit de redactie zijn hier wel op zijn plaats. We hebben niet te klagen over wat er geschreven wordt maar dit verhaal mag er zeker zijn en is de pen waardig.

Beste leden van WTC Gerry van Gerwen,

Mijn naam is Rajender Peeters, 36 jaar en ik woon samen met mijn vrouw Angela en onze kinderen Janneke, Luuk en Guusje in Son en Breugel. Dit jaar ben ik samen met mijn buurman Henri Bertrand lid geworden van de club en de eerste training waar ik aan deelnam herinner ik me nog zeer goed. De avond daarvoor was het wat laat geworden maar op zondagmorgen moest er toch wel getraind worden. Afspraak is afspraak. Zeer veel wind, sinds lange tijd weer in een groep rijden en toch wel onder de indruk van het stevige tempo probeerde ik me te handhaven. Op een gegeven moment zei iemand tegen me: ‘Let op, over 500 meter ligt een streep.’ Ik moet zeggen dat ik pas na de eerste sprint doorhad wat er gebeurde. Even navragen leverde op dat er toch wel een keer of drie om het hardst gereden werd gedurende de vaste trainingsronde. Een nieuwe uitdaging was geboren en een paar weken later monteerde ik maar eens een 11 omdat de 13 niet meer voldoende bleek te zijn. Vele leuke en uitdagende trainingen volgden evenals het vormpeil.

In het dagelijkse leven werk ik in een commerciële rol bij een Internationaal opererend bedrijf (Nicols International met hoofdkantoor in Brussel) dat consumentenartikelen ontwikkelt en produceert. Hiervoor reis ik naar klanten in Europa, werk ik op het hoofdkantoor in Brussel of vanuit mijn kantoor aan huis. Door zo te werken heb ik dus ook af en toe wat tijd om de lunchpauze te gebruiken om een rondje te gaan fietsen.

Voordat ik besloten had lid te worden in Olland, was ik een aantal jaren lid van de Zwaan in Son. Daar kwam ik voor het eerst in aanraking met het in groepsverband toeren door het Brabantse land. Na een aantal seizoenen ben ik daar gestopt en veel meer alleen gaan trainen of in een kleine groep. Het moest toch altijd wel een beetje langer en sneller en dan is een solo duur- training zo nu en dan een zeer goed alternatief. Mede door de duurtrainingen ben ik ook de verschillende bekende klassiekers gaan fietsen. Traditiegetrouw begin ik het seizoen met de Ronde van Vlaanderen.
Die is altijd in het eerste weekend van april. Dat helpt je dus om ook in januari en februari gemotiveerd de kou en nattigheid te trotseren. Daarnaast heb ik ondertussen de Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik, Limburgs Mooiste en nog vele andere toertochten gereden. De komende Ronde van Vlaanderen ga ik ook weer rijden. Als er mensen mee willen fietsen hoor ik het graag.

Helaas ben ik in juli van mijn fiets gevallen door een scooter die me geen voorrang gaf. Het gevolg was een rugblessure die nu al heel ver hersteld is. Gelukkig heb ik een aantal jaar geleden besloten om altijd een helm te dragen, ook als ik alleen aan het fietsen ben. Dat werkte nu dus enorm in mijn voordeel. Ondanks de blessure kon ik toch een fiets meenemen op vakantie. Want wat is een vakantie zonder fiets? Mijn eigen fiets lag in de kreukels en daarom heeft Martin van Kleef mij aan een fraaie leenfiets geholpen met daarop de grote reclamestickers van Fred Rompelberg (aan reacties geen gebrek).
Hierdoor kon ik tijdens de vakantie in Zuid-Frankrijk weer lekker in de bergen trainen. En zo kwam ik na twee en een halve week goed getraind terug. Dit was een mooie basis voor de natte versie van Diekirch-Valkenswaard en vervolgens de uitdagende tijdrit. Een sportief einde van het seizoen werd gevolgd door een leuke familie beugel activiteit.

De komende maanden wil ik de conditie onderhouden door weer lekker wat duurtrainingen te rijden in de weekenden, op zondag meetrainen met de groep en zo af en toe eens de mountainbike te pakken als het weer echt te slecht wordt voor de racefiets. Ik bedank graag alle medeleden en het bestuur van deze leuke vereniging voor een sportief en gezellig seizoen.

Met sportieve groet,

Rajender Peeters

PS: Ik geef de pen graag door aan mijn buurman Henri Bertrand

terug naar "het clubblad"